Studentom polecam: “10 warunków dobrego studiowania”

1. Zdobywanie wiedzy i pasja poznawania
Student. Student przychodzi do ISM, żeby zdobywać wiedzę, wykładowca zaś po to, żeby tę wiedzę przekazać. Dlatego też student zna takie miejsca jak sala wykładowa, ćwiczeniowa i biblioteka, nie uznaje za „niedostępną” literaturę, która nie została skserowana i osobiście wręczona mu przez wykładowcę, rozumie, że wiedza, oprócz wartości rynkowej, jest również wartością samą w sobie.

Wykładowca. Stara się nie popadać w rutynę, ale w sposób kompetentny i ciekawy przedstawiać zgromadzoną przez siebie wiedzę, stale ją poszerzać i informować studentów o najnowszych trendach czy nowinkach naukowych; uczestniczy w życiu naukowym Instytutu.

2. Ciekawość świata
Student. Student pragnący poznać stosunki międzynarodowe czyta gazety, ogląda wiadomości, przegląda serwisy internetowe – jednym słowem jest na bieżąco zorientowany w tym, co się dzieje na świecie. Wie, że świat jest dużo większy niż tylko to, co dotyczy bezpośrednio jego samego, ceni sobie aktywność studencką i społeczną, uczestnictwo w przedsięwzięciach kół naukowych oraz konferencjach Instytutu.

Wykładowca. Poszukuje, rozwija swoje pasje poprzez własne badania, publikacje, uczestnictwo w konferencjach naukowych, spotkaniach. Wspiera swoją wiedzą i zaangażowaniem działalność studencką naukową i społeczną.

3. Umiejętność dyskutowania
Student. Student uczy się dyskutować na zajęciach, artykułować i bronić swoje poglądy w sposób kulturalny, z poszanowaniem zdań przeciwnych; nie przerywa innym, w tym wykładowcy, jak również nie „potakuje” bezmyślnie, nie wiedząc o czym mowa, prosi o wyjaśnienie niezrozumiałych dla niego kwestii

Wykładowca. Daje studentom szansę na przedstawienie własnych poglądów, nie narzuca swojego zdania w kwestiach spornych. Traktuje dyskusję naukową jako sposób na dążenie do prawdy. Przyjmuje ze zrozumieniem pytania studentów, które są przejawem ich dociekliwości i zaangażowania w zdobywanie wiedzy.

4. Rzetelne ocenianie siebie i innych
Student. Nie próbuje pod koniec semestru, przy zbliżającym się nieuchronnie zaliczeniu/egzaminie naciągać zasad zaliczenia do swojej własnej sytuacji osobistej, a przede wszystkim nie wymaga od wykładowcy indywidualnego umawiania się na zaliczenia/egzaminy w godzinach mu pasujących, poza dyżurami wskazanymi przez wykładowcę. Stara się jak najbardziej obiektywnie oceniać wykładowcę w ankietach semestralnych.

Wykładowca. Nie traktuje studentów w sposób lekceważący, stara się zaangażować studentów w zajęcia i rzetelnie oceniać ich merytoryczny w nich udział. Kieruje się możliwie jak najbardziej obiektywnymi zasadami w ocenie studentów, a zasady te zostają studentom przedstawione na początku semestru wraz z zakresem materiału.

5. Savoir vivre podczas zajęć
Student. Człowiek inteligentny to nie tylko ten, co dużo wie, ale także ten, kto umie zachować się odpowiednio do sytuacji. Tak więc student nie robi „one-man show”, np. jeśli się spóźnia na zajęcia (nie powinno to być więcej niż tzw. 15-minutowy „kwadrans akademicki” i to tylko po uzgodnieniu z wykładowcą na początku semestru, że w ogóle spóźnienia będą dopuszczalne!) to wchodzi dyskretnie, starając się nie przeszkadzać wykładowcy i pozostałym studentom. Wyłącza telefon komórkowy przed zajęciami, nie wychodzi z sali, aby odebrać telefon dzwoniący w trakcie, chyba, że o możliwości telefonu wagi „życia i śmierci” uprzedzi wcześniej wykładowcę i on się na to zgodzi. Sygnalizuje chęć zabrania głosu przez podniesienie ręki, dopuszcza innych do głosu, nie śpi, nie ziewa głośno lub w inny sposób nie sygnalizuje swojego braku zainteresowania tematyką zajęć, pamięta bowiem, że studia nie są smutnym obowiązkiem, ale jego własnym wyborem. Zgodnie z ogólnymi zasadami kultury nie żuje gumy i nie je podczas zajęć, zaś w okresie jesienno-zimowym korzysta z szatni, zostawiając w niej swoje okrycie. Nie tłumaczy swojego nieprzygotowania do zajęć innymi studiami, pracą lub obowiązkami rodzinnymi.

Wykładowca. Pamięta, że ma do czynienia z dorosłymi ludźmi, którym należy się odpowiednie traktowanie. Nie obraża studentów ani nie zwraca się do nich w sposób poniżający. Uprzedza za pośrednictwem strony ISM o zmianach terminów dyżurów lub zajęć (tych ostatnich wyłącznie po konsultacji ze studentami). Zawsze odrabia zajęcia, które się nie odbyły w terminie w sposób uzgodniony ze studentami.

6. Kultura bycia na Uczelni
Student. Student nie udaje, że nie widzi na korytarzu czy w windzie wykładowcy, ale mówi „dzień dobry”, przytrzyma drzwi od windy kobiecie, osobie starszej, niepełnosprawnej, nie „napada” wykładowcy podczas przerwy, bo akurat mu się spieszy i chce natychmiast coś załatwić, ale przychodzi na wyznaczony dyżur. Szanuje samego siebie i z szacunkiem odnosi się do wszystkich, których spotyka w Instytucie: koleżanek, kolegów, pracowników sekretariatu i administracji, wykładowców.

Wykładowca. Zauważa studentów, odpowiada na „dzień dobry”, nie szuka „kozła ofiarnego” do udowodnienia niewiedzy całej grupie, nie krzyczy, nie „terroryzuje” grupy, nie mówi źle o innych wykładowcach. Szanuje studentów, innych pracowników naukowych oraz pracowników sekretariatu i administracji.

7. Kultura słowa
Student. Zabierając głos podczas zajęć unika kolokwializmów, języka potocznego, ulicznego, dopuszczalnego podczas spotkania przy piwie, nie zaś w sali ćwiczeniowej. Na forach dyskusyjnych i internetowych swoje oceny na temat wykładowców przedstawia bez stosowania obelg i pomówień.

Wykładowcy. Nie używa naukowego żargonu, niezrozumiałego dla studentów, gdy wprowadza nowe pojęcia – tłumaczy je. Stosuje formy grzecznościowe, zwracając się do studentów podczas zajęć.

8. Kultura korespondowania
Zalecane są tradycyjne grzecznościowe formy powitania w korespondencji elektronicznej (czyli bezosobowym formom „dzień dobry” i „witam” równoznacznym z „cześć” lub „hej” mówimy „nie”!:) :

Student. Pisze do wykładowców maile, zaczynając: (Szanowny) Panie Profesorze, (Szanowna) Pani Doktor/Magister, wyłącznie w ważnych sprawach, których nie ma możliwości poruszyć lub przedstawić na dyżurze, nie pisze maili z pytaniem „gdzie i kiedy mogę Pana/Panią złapać” (informacje o dyżurach są zawsze na stronie ISM), z pytaniem o lekturę, którą trzeba przygotować na zajęcia (są przecież przewodniki). Student powinien też pamiętać, że wykładowcy nie zawsze mają możliwość odpowiedzieć na e-mail natychmiast po jego otrzymaniu – prowadzą zajęcia, biorą udział w konferencjach, w czasie których nie mają przecież dostępu do internetu Pisząc maile, dba o ich poprawność językową i gramatyczną oraz w miarę możliwości stosuje pisownię polską.

Wykładowca. Odpisuje na maile lub, jeśli nie jest to możliwe z powodu wykonywanych obowiązków, uprzedza studentów o utrudnieniach w kontaktowaniu się z nim drogą elektroniczną. Do studentów zwraca się w korespondencji (Szanowna) Pani /ew. Pani Katarzyno/ Panie Macieju.

9. Dotrzymywanie słowa – pacta sunt servanda
Student. Przychodzi na zajęcia, podczas których zobowiązał się do wygłoszenia referatu, przychodzi na dyżur, jeśli umówił się na niego z wykładowcą, etc.

Wykładowcy. Nie zmieniają warunków zaliczenia pod koniec lub w trakcie semestru. Dotrzymują ustalonych ze studentami terminów sprawdzania i oceniania rozdziałów prac licencjackich, magisterskich, zaliczeniowych, referatów. Przychodzą na umówione ze studentami dyżury, zajęcia, seminaria.

10. Dbanie o dobro wspólne
Student. Instytut i jego wyposażenie jest dobrem wspólnym zarówno wykładowców, jak i studentów. Dlatego też student nie uważa, że rzucenie papierka na podłogę, pozostawienie na sali papierowych/plastikowych kubków po kawie, butelek po wodzie nikomu nie przeszkadza i „ktoś posprząta”. Nie niszczy krzeseł, biurek, ścian przez pisanie po nich, dłubanie, zostawianie „wlepek” etc. Nie kreśli po książkach wypożyczanych z biblioteki, nie wydziera skserowanych przez wykładowcę dla całej grupy materiałów z teczki, by sobie ułatwić życie, jak również nie boi się zwrócić uwagi tym, co tak robią.

Wykładowca. Oddaje klucze, rzutniki i inne sprzęty po skorzystaniu z nich na swoje miejsce, wychodząc z sali po zakończonych zajęciach zostawia po sobie porządek, nie blokuje i nie nadużywa wspólnych urządzeń reprograficznych.

Źródło: http://www.pl2.ism.uw.edu.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=2042&Itemid=19

Pedagogika porównawcza

Warunki zaliczenia przedmiotu:
» obecność na zajęciach (dopuszczalna jest jedna nieobecność, każdą następną nieobecność należy zaliczyć na konsultacjach)
» aktywność na zajęciach – literatura / komentarze do materiałów zajęciowych
» praca w grupach – projekt

Konsultacje:

Literatura obowiązkowa/*uzupełniająca:

  • Adamczyk M., Ładyżyński A., 2002, Edukacja w krajach rozwiniętych, Stalowa Wola.
  • Badora S., Marzec D., 2002, System opieki kompensacyjnej w zjednoczonej Europie, Kraków.
  • Gmerek T. (red.), 2003, Edukacja i stratyfikacja społeczna, Kraków.
  • Pachociński R., 1994, Edukacja nauczycieli w krajach Unii Europejskiej, Warszawa.
  • Pachociński R., 1999, Oświata XXI wieku. Kierunki przeobrażeń, Warszawa.
  • Pachociński R., 1995, Pedagogika porównawcza, Białystok.
  • Pachociński R., 2000, Współczesne systemy edukacyjne, Warszawa.
  • Prucha J., 2004, Pedagogika porównawcza, Warszawa.
  • Prucha J. (red.), 2006, Pedagogika porównawcza, Podstawy międzynarodowych badań oświatowych, PWN, Warszawa.
  • Rabczuk W., 1990, Szkolnictwo prywatne w wybranych krajach Europy Zachodniej, Warszawa.
  • Smach B., 1991, Pedagogika porównawcza systemów oświatowych, Częstochowa.
Polski Język Migowy

Warunki zaliczenia przedmiotu:
» obecność na zajęciach
» aktywność na zajęciach – miganie / literatura / komentarze do materiałów
» praca domowa
» zaliczenie kartkówek

Konsultacje:

Literatura obowiązkowa/*uzupełniająca:

  • Lane Harlan, 1996, Maska dobroczynności. Deprecjacja społeczności Głuchych, WSiP, Warszawa.
  • Sacks Oliwer, 2012, Zobaczyć głos, Zysk i Sp., Poznań.
  • Woźnicka Elżbieta (red.), 2007, Tożsamość społeczno-kulturowa Głuchych, PZG, Oddział Łódzki, Łódź.
  • Świdziński M. (red.), 2014, Sytuacja osób głuchych w Polsce. Raport zespołu ds. g/Głuchych przy Rzeczniku Praw Obywatelskich, RPO, Warszawa.

Multimedia:

  • Dzieci gorszego Boga, 1986, reż. Randa Haines, scenariusz: Hesper Anderson, Mark Medoff.
  • W uchu cisza, 2008, reż. Joseph Sargent, scenariusz: Stephen Sachs.
  • Tamta strona ciszy, 1996, reż. Caroline Link, scenariusz: Beth Serlin, Caroline Link.
  • Rozumiemy się bez słów (La famille Bélier), 2014, reż. Eric Lartigau, scenariusz: Victoria Bedos, Stanislas Carré de Malberg, Thomas Bidegain, Eric Lartigau.
  • Plemię, 2014, reż., scenariusz Mirosław Słaboszpycki.
  • Materiały multimedialne – Filmy: kolory, spójniki, słownictwo
Andragogika specjalna

Warunki zaliczenia przedmiotu:
» obecność na zajęciach (dopuszczalna jest jedna nieobecność, każdą następną nieobecność należy zaliczyć na konsultacjach)
» aktywność na zajęciach – literatura / komentarze do materiałów zajęciowych
» praca w grupach – projekt

Konsultacje:

Literatura obowiązkowa/*uzupełniająca:

  • Majewski T., 1999, System rehabilitacji zawodowej w krajach Europy Zachodniej, Warszawa (przykład Stanów Zjednoczonych).
  • Majewski T., 2002, Systemy zatrudnienia osób niepełnosprawnych w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej, KIG-R., Warszawa (przykład Wielkiej Brytanii).
  • Jabłoński M., 2002, Pytania o andragogikę osób z niepełnosprawnością umysłową, [w:] W. Dykcik, Cz. Kosakowski, J. Kuczyńska-Kwapisz (red.),
  • Pedagogika specjalna szansą na realizację potrzeb osób niepełnosprawnych, Olsztyn-Poznań-Warszawa.
  • Wapiennik E. (red.), 2007, Europejskie modele aktywizacji zawodowej osób z niepełnosprawnością intelektualną. Model szwedzki, tł. T. Korybski, M. Chaciński, Warszawa (wybrane fragmenty, str. 11-83).
  • Saran J., 2007, Andragogika wobec problemów społecznej marginalizacji, [w:] (red.) A. Horbowski, J. Potoczny, Wyd. Uniw. Rzeszowskiego, Rzeszów.
  • Bielawski M. Z., 2011, Higieniści. Z dziejów eugeniki, Wyd. Czarne, Wołowiec (wybrany fragment, str. 99-132).
  • *Gut A., 2011, Eutanazja – ukryte ludobójstwo pacjentów szpitali psychiatrycznych w Kraju Warty i na Pomorzu w latach 1939-1945. Szczegółowe dziedziny pedagogiki specjalnej, 2009, [w:] W. Dykcik (red.), Pedagogika specjalna, Rozdział III, UAM, Poznań.
  • Dykcik W., 2009, Problemy autonomii, integracji społecznej i normalizacji życia osób niepełnosprawnych w środowisku, [w:] W. Dykcik (red.), Pedagogika specjalna, UAM, Poznań.
  • Majewski T., 2009, Problemy rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych, [w:] W. Dykcik (red.), Pedagogika specjalna, UAM, Poznań.
  • Stochmiałek J., 2009, Andragogika specjalna, [w:] W. Dykcik (red.), Pedagogika specjalna, UAM, Poznań.
  • Ochonczenko H., 2004, Sytuacja na rynku pracy osób niepełnosprawnych w dobie zmian społecznych i gospodarczych w Polsce, [w:] J. Bąbka,
  • Człowiek niepełnosprawny w różnych fazach życia, Żak, Warszawa.
  • Kwapisz-Kuczynska J., 2006, Praca rehabilitacyjna osób niewidomych i słabowidzących w starszym wieku, [w:] J. Tottermund, Wybrane aspekty pracy z niepełnosprawnymi, t. 1, Impuls, Kraków.
  • Żółkowska T., 2008, Usługi dla osób z niepełnosprawnością – integracja czy segregacja, [w:] A. Klinik, W stronę podmiotowości osób niepełnosprawnych, t. 4, Impuls, Kraków.
  • Kwapisz U., 2009, Poziom wiedzy zdrowotnej a samoocena zdrowia osób niepełnosprawnych w starszym wieku, [w:] J. Rottermund, Zmaganie się z niepełnosprawnością – kolejne wyznaczniki, t. 9, Impuls, Kraków.
Metody pracy z bezrobotnymi

Warunki zaliczenia przedmiotu:
» obecność na zajęciach (dopuszczalna jest jedna nieobecność, każdą następną nieobecność należy zaliczyć na konsultacjach)
» aktywność na zajęciach – literatura / komentarze do materiałów zajęciowych
» praca zaliczeniowa

Konsultacje

Literatura obowiązkowa/*uzupełniająca:

  • Brander P., Keen E., (tłum. D. Grzemny), 2005, Kompas. Edukacja o prawach człowieka w pracy z młodzieżą, Stowarzyszenie dla Dzieci i Młodzieży SZANSA, CODN, Warszawa.
  • Czerkawska A., 2004, Codzienność praktyki poradniczej widziana, przeżywana i relacjonowana przez osoby radzące się, [w:] E. Siarkiewicz (red.), Niejednoznaczność poradnictwa, Zielona Góra.
  • Gladding S. T., 1994, Poradnictwo zawodowe. Zajęcie wszechstronne, Warszawa.
  • Gotowość do zmian. Droga do doskonalenia w świecie dynamicznych zmian, Zeszyty informacyjno – metodyczne doradcy zawodowego nr 16, Warszawa 2000.
  • Kmiecik – Baran K., 2009, Bezrobocie czynnikiem marginalizacji i ubóstwa, Wyd. Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk.
  • Kurs inspiracji, Zeszyty informacyjno – metodyczne doradcy zawodowego nr 7, Warszawa 1997.Łukasiewicz D., 2002, Psychologiczne procesy wyznaczające przebieg kontaktu między pracownikiem biura a bezrobotnym, [w:] A. Bańka (red.), Bezrobocie. Podręcznik pomocy psychologicznej, Poznań.
  • Metody grupowego poradnictwa zawodowego, Metoda Edukacyjna, Zeszyty informacyjno – metodyczne doradcy zawodowego, nr 12, Warszawa 1999.
  • Metody grupowego poradnictwa zawodowego. Kurs inspiracji cz. II, Zeszyty informacyjno – metodyczne doradcy zawodowego, nr 11, Warszawa 1998.
  • Oleniacz – Czajka E., 2008, Metoda towarzyszenia jako forma pracy doradcy zawodu, [w:] E. Siarkiewicz i B. Wojtasik (red.), Być doradcą! Doświadczenia i refleksje, Wrocław.
  • Przewodnik Akompaniatora, publikacja projektu IW EQUAL „Wyprowadzić na prostą” – http://www.wnp.org.pl
  • Rozwijanie indywidualnych cech ułatwiających zdobycie zatrudnienia, Zeszyty informacyjno – metodyczne doradcy zawodowego, nr 20, Kraków 2002.
  • Urbańska K., 2008, Czy coach jest doradcą? Czy doradca może być coachem? , [w:] E. Siarkiewicz i B. Wojtasik (red.), Być doradcą! Doświadczenia i refleksje, Wrocław.
  • Wojtasik B., 1994, Doradca zawodu. Studium teoretyczne z zakresu poradoznawstwa, Wrocław.
  • Wojtasik B., 1997, Warsztat doradcy zawodu. Aspekty pedagogiczno – psychologiczne, Warszawa.
Teoria i praktyka PPP

Warunki zaliczenia przedmiotu:
» obecność na zajęciach (dopuszczalna jest jedna nieobecność, każdą następną nieobecność należy zaliczyć na konsultacjach)
» aktywność na zajęciach – literatura / komentarze do materiałów zajęciowych
» kartkówki

Konsultacje

Literatura obowiązkowa/*uzupełniająca:

Rozumienie podstawowych terminów – poradoznawstwo i poradnictwo

  • Kargulowa A., 2004, O teorii i praktyce poradnictwa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa (rozdział 1 – Poradoznawstwo, s. 15-36; rozdział 2 – Poradnictwo, s. 37-57).
  • Murgatroyd S. J., 2000, Poradnictwo i pomoc, Przekł. E. Turlejska, Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań, s. 13-27.

Cechy i umiejętności doradcy

  • Balawajder K., 1996, Umiejętności interpersonalne w niesieniu pomocy innym, [w:] Psychologia pomocy. Wybrane zagadnienia, (red.) K. Otrębska-Popiołek, Wyd. Uni. Śl., Katowice, s. 46-53.
  • Jedliński K., 1993, Sztuka słuchania, [w:] ABC pomocy psychologicznej, (red.) J. Santorski, Wyd. Jacek Santorski & CO, Warszawa, s. 13-25.
  • Egan G., 2002, Kompetentne pomaganie, Przekł. J. Gilewicz, E. Lipska, Zysk i S-ka, Poznań (Rozdział 4 – Uważnie, słuchanie i rozumienie, s. 104-130).

Sytuacja poradnicza

  • Kargulowa A., 1996, Rodzaje sytuacji poradniczej, Roczniki Nauk Społecznych, Tom XXIV, zeszyt 2, s. 189-204.
  • Wojtasik B., 1996, Doradca w teatrze życia poradni. Podejście dramaturgiczne Ervinga Goffmana, [w:] red. A. Kargulowa, Dramaturgia poradnictwa, AUW No 1889, Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław, s. 215-222.
  • Teusz G, 2009, Poradnictwo biograficzne w aspekcie teorii krytycznych wydarzeń życiowych, [w:] Poradoznawstwo – kontynuacja dyskursu.
  • Podręcznik akademicki, (red.) A. Kargulowa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.

Rodzaje problemów życiowych

  • Futyma F., 1996, Mariana Kulczyckiego relacyjna koncepcja życia człowieka i jej zastosowanie w poradnictwie, [w:] A. Kargulowa (red.), Z podstaw poradoznawstwa, zeszyt 1, AUW No 1878, Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław, s. 11-30.
  • Straś-Romanowska M., 1996, Poradnictwo wobec problemów egzystencjalnych człowieka, [w:] Dramaturgia poradnictwa, (red.) A. Kargulowa, AUW No 1889, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław, s. 15-25.
  • Szumigraj M., 2009, O problemach z „problemem” w poradoznawstwie, [w:] Poradoznawstwo – kontynuacja dyskursu. Podręcznik akademicki, (red.) A. Kargulowa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.

Proces rozwiązywania problemów życiowych w poradnictwie

  • Jarosz E., Wysocka E., 2006, Diagnoza psychopedagogiczna – podstawowe problemy i rozwiązania, Wyd. Akademickie „Żak”, Warszawa (Rozdział 1 – Diagnoza psychopedagogiczna – ogólne założenia teoretyczne, s. 17-28).
  • Kulczycki M., 1997, Rozważania wokół zagadnień poradnictwa życiowego, Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław (Rozdział 9 – Rozwiązywanie problemu, s. 71-78).
  • Juchniewicz Ż., 1996, Niepełnosprawni jako uczestnicy relacji pomocy, [w:] (red.) K. Otrębska-Popiołek, Psychologia pomocy. Wybrane zagadnienia, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice, s. 75-87.
Skontaktuj się ze mną

Odpowiadam w trybie ASAP.

Not readable? Change text. captcha txt
Stypendia & Wyróżnienia
  • Stypendium projakościowe dla najlepszych doktorantów (2011/2012, 2012/2013)

  • Stypendium dla najlepszych doktorantów (2012/2013)

  • Stypendium naukowe dla najlepszych doktorantów (2011/2012)

  • III miejsce w konkursie fotograficznym Discover Europe w kategorii Experience Erasmus 2009

  • Stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za osiągnięcia w nauce (2007/2008)

  • Finalista ogólnopolskiego projektu “Eurostudenci.pl” (2007)

  • PFRON, Stypendium specjalne za wyniki w nauce (2005, 2 x 2006, 2007)

×